آسیانیوز ایران؛ سرویس ورزشی:
تیم ملی فوتسال ایران در یک فینال به یاد ماندنی و پرحادثه، چهاردهمین قهرمانی خود در جام ملتهای آسیا را جشن گرفت. شاگردان وحید شمسایی شامگاه شنبه در دیدار پایانی رقابتهای جام ملتهای آسیا ۲۰۲۶، میزبان پرانرژی اندونزی را در ضربات پنالتی شکست دادند تا سند سلطه بیچون و چرای خود بر فوتسال قاره کهن را بار دیگر امضا کنند. این بازی که در ورزشگاه اندونزی آرنا و در برابر بیش از هفده هزار تماشاگر میزبان برگزار شد، از اولین دقیقه در اوج هیجان قرار داشت. ایران با گل زودهنگام حسین طیبی در دقیقه چهارم پیش افتاد، اما اندونزی با تکیه بر حمایت بیوقفه هوادارانش و اجرای تاکتیک فشار بالا، در عرض دقایقی سه گل پیدرپی به ثمر رساند و نیمه اول را با نتیجه ۳ بر ۲ به نفع خود به پایان برد. نیمه دوم، صحنه تهاجم بیامان ایران بود. تیم ملی با روحیهای مثالزدنی، حریف را در نیمه خودش تحت فشار قرار داد و با وجود از دست دادن چند فرصت طلایی و برخورد توپ به تیرک دروازه حریف، در نهایت با گلهای مهدی کریمی و سعید احمدعباسی بازی را به تساوی کشاند. وقتهای قانونی و اضافه با نتیجه ۵ بر ۵ پایان یافت و تکلیف قهرمانی به ضربات پنالتی موکول شد.
در ضربات پنالتی، مهدی رستمیها، دروازهبان ذخیره تیم ملی، با مهار یک ضربه قهرمانی را برای ایران ممکن کرد. اجرای بینقص سایر بازیکنان نیز باعث شد ایران با نتیجه ۵ بر ۴ پیروز شود و جام قهرمانی را بالا ببرد. این قهرمانی در شرایطی به دست آمد که اندونزی با هدایت سرمربی اسپانیایی خود، هکتور سوتو، قدرتمندترین نمایش تاریخ فوتسال خود را ارائه داده بود و با شکست تیمهایی مانند ژاپن به فینال راه یافته بود. اما تجربه، روحیه جنگندگی و مدیریت حرفهای وحید شمسایی و بازیکنان کهنهکار ایران، در نهایت تفاوت را ساخت. حسین طیبی، کاپیتان تیم ایران، پس از بازی گفت: «این سختترین قهرمانی دوران حضور من در تیم ملی بود. احترام زیادی برای تیم اندونزی قائلیم، اما امروز نشان دادیم که چرا سالهاست در آسیا قهرمانیم. این پیروزی متعلق به تمام مردم ایران است. با این قهرمانی، تیم ملی فوتسال ایران رکورد خود را در کسب عنوان قهرمانی آسیا به ۱۳ عنوان رساند و شکستناپذیری خود در فینالهای آسیایی را پس از سال ۲۰۱۴ ادامه داد. این پیروزی همچنین موقعیت ایران را به عنوان یکی از قدرتهای بلامنازع فوتسال جهان تثبیت کرد. مراسم اهدای جام بلافاصله پس از پایان بازی برگزار شد و حسین طیبی به عنوان کاپیتان قهرمانان، جام را بالای سر برد. تیم ملی فوتسال ایران روز دوشنبه با این جام به میهن بازمیگردد.
نبرد تاکتیکی؛ نقشه شکست خورده اندونزی و تطبیپذیری ایران
سرمربی اسپانیایی اندونزی، هکتور سوتو، با یک نقشه جسورانه وارد میدان شد: فشار بالا از نخستین دقیقه و استفاده از سرعت بازیکنان برای ایجاد شوک به دفاع با تجربه ایران. این نقشه در بیست دقیقه اول به طور کامل نتیجه داد. سه گل سریع حاصل انتقالهای سریع و استفاده از فضای پشت دفاع ایران بود. آنها قصد داشتند بنیه روانی ایران را پیش از تثبیت بازی در هم بشکنند. پاسخ وحید شمسایی و کادر فنی ایران، یک شاهکار تاکتیکی بود. به جای عجله برای جبران، بازی با صبوری از عمق زمین آغاز شد. مالکیت توپ افزایش یافت و با استفاده از پاسهای کوتاه، اندونزی را وادار به خطا در نیمه خودش کردند. پنج فوله شدن زودهنگام اندونزی در نیمه دوم، نتیجه مستقیم این تغییر استراتژی بود. ایران کنترل مرکز زمین را به دست گرفت. استفاده هوشمندانه از سیستم پاورپلی پس از پنج فوله شدن حریف، نقطه عطف بازی بود. اگرچه در دقایق اول این موقعیت گلزنی اتفاق نیفتاد، اما فشار مستمر و خلق موقعیتهای پیاکن، انرژی بازیکنان اندونزی را تحلیل برد و آنها را مجبور به دفاع عمیق کرد. این تسلط تاکتیکی، پایههای بازگشت و تساوی را بنا نهاد.
جنگ روانی در زیر بار سنگین انتظارات
این فینال، یک آزمایشگاه روانشناسی ورزشی بود. اندونزی با پشتوانه هیجانی هواداران و اشتیاق تاریخی برای نخستین قهرمانی، با روحیهای تهاجمی وارد میدان شد. آنها هیچ چیزی برای از دست دادن نداشتند و این حالت، خطرناکترین حریف ممکن را میسازد. فشار آنان در دقایق اول، ریشه در همین آزادی روانی داشت. در مقابل، تیم ایران زیر بار سنگین تاریخ و انتظار قرار داشت. آنها پادشاهان بلامنازع آسیا بودند و حفظ این عنوان یک اجبار بود. دریافت سه گل پیاپی، میتوانست هر تیمی را از پا درآورد. اما نمایش روحیه جنگندگی و عدم تسلیم، نشان از بلوغ روانی فوقالعاده این نسل از بازیکنان دارد. آنها به جای سرزنش، بر جبران متمرکز شدند. صحنه ضربات پنالتی، اوج این نبرد روانی بود. تصمیم برای استفاده از مهدی رستمیها به جای باقر محمدی در دروازه، بر پایه مطالعات دقیق روانشناختی و آماری بود. یک دروازهبان تازهنفس که تحت فشار مستقیم بازی نبوده، میتواند واکنشهای تازهتری داشته باشد. مهار آن یک ضربه و آرامش بازیکنان در اجرای پنالتیها، پیروزی نهایی روانشناسی بر فشار محیطی بود.
نقش رهبران میدان و ظهور قهرمانان ناشناخته
در چنین بازی پرفشاری، نقش کاپیتان و بازیکنان کلیدی تعیینکننده است. حسین طیبی، فراتر از گلی که زد، با حضور مستمر و رهبری میدانی، ستون فقرات تیم بود. او حتی پس از از دست دادن فرصتهایی در وقت اضافه، روحیه خود و همتیمیها را حفظ کرد. این آرامش، به دیگران نیز انتقال یافت. سالار آقاپور نمونه کامل مسئولیتپذیری بود. او یک پنالتی حیاتی را از دست داد، اما اجازه نداد این شکست بر عملکردش سایه بیندازد. در عوض، در دقیقه پایانی وقت اضافه با ضربهای تحسینبرانگیز بازی را نجات داد. توانایی جبران اشتباه در لحظات حساس، مشخصه ورزشکاران بزرگ است. ظهور مهدی کریمی به عنوان یک قهرمان ناشناخته، زیبایی این ورزش جمعی را نشان میداد. او که با پیراهن دروازهبان در سیستم پاورپلی به میدان آمده بود، نه تنها در دفاع بلکه با زدن گل تساویبخش، نقش خود را به بهترین شکل ایفا کرد. این نشان میدهد که این تیم، یک دستگاه هماهنگ است که هر چرخدنده آن در زمان لازم میدرخشد.
تاثیر محیط خصمانه و مدیریت هوشمندانه بحران
هواداران اندونزی، به معنای واقعی کلمه ششمین بازیکن تیم خود بودند. فریادهای هماهنگ و ایجاد جو روانی، انرژی بازیکنان میزبان را چند برابر کرده و بر تصمیمگیریهای سریع بازیکنان ایران تاثیر منفی میگذاشت. بازی در چنین محیطی، خود یک چالش بزرگ بود. داوری بازی نیز در لحظات حساس، تنش را افزایش داد. مردود اعلام شدن یک گل ایران به دلیل عبور توپ از خط طولی و بررسی برخی صحنهها با کمک ویدیو، ریتم بازی را بر هم زد. مهمترین موفقیت تیم ایران، حفظ تمرکز در میان این آشوب بود. بازیکنان به جای معطوف کردن توجه به عوامل خارجی، بر اجرای تاکتیکها متمرکز ماندند. مدیریت کادر فنی در این شرایط بحرانی، درخشان بود. شمسایی و دستیارانش با آرامش خود، اضطراب را از ذهن بازیکنان دور کردند. آنها بازیکنان را از درگیر شدن با حواشی منع کرده و تمام توجه را به عوامل قابل کنترل معطوف نمودند. این انضباط ذهنی، کلید طلایی پیروزی در چنین شرایطی است.
پیامدهای این قهرمانی برای آینده فوتسال ایران و آسیا
از نظر اعتباری، این قهرمانی شاید ارزشمندترین عنوان ایران در دهه گذشته باشد. زیرا در سختترین شرایط ممکن (میزبان پرانرژی، محیط پرحجم، بازی پرافت و خیز) و با نمایش روحیه و شخصیت به دست آمد. این پیروزی ثابت کرد که سلطه ایران بر فوتسال آسیا بر پایه یک سیستم پایدار و مقاوم بنا شده است. برای اندونزی، این شکست هرچند دردناک، اما سرآغاز یک دوران جدید است. آنها ثابت کردند که به جمع مدعیان اصلی پیوستهاند و میتوانند در آینده نزدیک، قهرمانی را تجربه کنند. این تجربه، فوتسال این کشور را متحول خواهد کرد و رقابت در آسیا را برای همه سختتر و جذابتر میسازد. در سطح بینالمللی، این فینال پرگل و دیدنی، بهترین سفیر برای فوتسال آسیا بود. کیفیت فنی، هیجان و درام موجود، توجه نهادهای جهانی را بیشتر جلب خواهد کرد. تیم ایران با این قهرمانی، با کولهباری از اعتماد به نفس وارد دوره جدیدی میشود و ماموریت بعدی، تثبیت جایگاه در میان بهترینهای جهان است.